Artık hücrelerim her şeyi hatırladı. 4 sene evvel her şeyi hatırladığımı zannediyordum. Ama şimdi taşlar yerine oturdu.
Hep biliyordum anın şimdiden önemini ama pratikte uygulaması biraz zordu. Şimdi öylemi.3.seviyenin sonunda 9. gününde anda şimdi de kalabiliyorum. Ve o anda ne acı var, ne hastalık var, ne yargı, ne de korku çok tatlı bir huzur ve tüm dünya ile evren ile bir olma hali.
Kendimi korkusuz bilirdim. Ne çok korkularım varmış. Nerede şimdi onlar? Korkularım nerde? Yok oldular.
Hele ağaç deneyimimde nasılda köklerimle bütün dünya ile bir olduğumu anladım.
Ben yok artık biz var birlik var…
Nihai nokta son nokta da o değil mi?
Birlik… Sevgiyle… Hep beraber.
Teşekkürler, Şükürler.
Tuna Akdoğan
3. Seviye Semineri / 18 Ocak 2011
