Müthiş bir deneyim…
Tüm yaşamım boyunca sürekli taşıdığım onca olumsuzluk ve yük içimden akıp gidiyor.
Kocaman upuzun bir boyum oldu…
Ayaklarım binlerce voltluk bir güçle toprağa basıyor… Ama başım sanki gökyüzünde…
Nefesim, çok derinden hissettiğim bir güç oluyor.
Bir kuş…
Kuş, yükseklere kanat çarpıyor…
Daha güçlü…
Daha güçlü…
Kocaman kanatları gittikçe daha da büyüyor..
Ve…
Gökyüzünü kaplıyor…
Şimdi o herşey… Benimle ilgili herşey…
Aslında… artık O ben’im…
Ve sonsuz bir hazla uçuyorum…
Varlığım, bugüne kadar duyduğum, hissettiğim herşeyi kapsıyor…
Herşey ben oluyorum… Ben, herşey…
Ve uçuyorum… Uçuyorum… Her yana uçuyorum…
İşte, çevremde hışırdıyor köpük köpük dalgalar…
Ve ben dalgayım …
İşte, yemyeşil bir orman… ve ben ormanım…
İç ve dış diye iki ayrı şey yok artık…
EVRENLE BÜTÜNLEŞMÜŞ TEK BİR VARLIĞIM…
Kuşum… ve uçuyorum havada…
Balığım… ve yüzüyorum suda…
Işığı emiyorum… Işığım…
Karanlığım hazzına varıyorum…
Korkuyu, kuşkuyu, öfkeyi, kini, sorgulamayı, suçlamayı salıveriyorum…
Onlar artık yok… Onlardan kurtuluyorum…
Kocaman, evrensel bir güç soluk alıyor içimde…
Canevimde…
Bir kuş durmadan kanat çarpıyor…
Ama, yırtıcı, kavgacı değil…
Sakin… huzurlu… Sevgi dolu ve barışcıl bir kuş…
Korkmuyor… Çekinmiyor…
O, artık kendine güveniyor…
Başı dimdik… güçlü …
Dümen yüreğinin elinde
Dümen, insandan, sevgiden ve hoşgörüden yana…
Ve artık biliyorum… Eminim…
O kuş ben’im…
Gülümsüyor ve hazin, ruhsal bir güçle… hayatla kopmuş iplikleri, yokedilme, unutulma
Titreşimleri, huzurla birbirine bağlıyorum…
Yeniden…
Çünkü, artık içimde…
Tanrısal bir güç taşıyorum…
Tanrı’nın bir parçasının da…
Ben olduğumu biliyorum artık…
Tanrı oluyorum…
Dünya oluyorum…
Evren oluyorum…
Neriman Cahit
